INTERPRETACIÓN 1º. PROGRAMA

Módulo I (2018)

Conceptos básicos da interpretación teatral. Estar en escena.

 

MÉRCORES XOVES
19,00 – 20,00 Canto en escena
20,00 – 20,50 Canto en escena Interpretación
21,00 – 22,00 Interpretación Interpretación

Todos os mércores e xoves, do 3 de outubro ao 12 de decembro

Presentación de proxectos: 13 de decembro

 

Módulo II (2019)

Ferramentas de traballo para a creación.

 

  MARTES MÉRCORES XOVES
19,00 – 20,00 Canto en escena Movemento en escena Movemento en escena
20,00 – 21,00 Canto en escena Interpretación Interpretación
21,00 – 21,45 Interpretación Interpretación

Todos os martes, mércores e xoves, do 29 de xaneiro ao 28 de marzo

 

Módulo III (2019)

Prácticas

A realizar entre o 1 e o 14 de abril. A tal efecto constituiranse os grupos de traballo segundo ás necesidades horarias das/os alumnas/os. As prácticas poden realizarse en quenda de mañá ou tarde, de luns a domingo (mínimo 20 horas)

Presentación de proxectos: entre o 23 e o 25 de abril

Nota: Nos módulos II e III unifícanse as aulas coas/os alumnas/os de dirección, con quen se realizarán as prácticas.

 

IMPARTEN

Canto en escena: Fernando Reyes

Interpretación: Roi Méndez (módulo I), Roberto Salgueiro (módulos II e III)

 

CONTIDOS. 

A. MOVEMENTO EN ESCENA.

O coñecemento do propio corpo e as súas posibilidades de movemento son aspectos fundamentais na formación do actor. O obxectivo deste curso é utilizar o movemento e a expresión corporal como ferramentas para a exploración e o coñecemento do corpo.

Estudaremos as calidades de movementos en base a criterios relacionados co espazo, o tempo e o ritmo, a textura, o peso, e a continuidade. Isto vainos permitir a comprensión das posibilidades de movemento e a súa utilidade para a creación escénica.

A relación co outro será un aspecto central do curso. Afondaremos na escoita á hora de moverse en consonancia con outros corpos, e aprenderemos a usar o espazo que nos rodea en relación ás distancias e á xente que o compón.

 

Bibliografía recomendada

Von Laban, R. (1987). El dominio del movimiento. Madrid: Editorial Fundamentos

Shinca, M. (2002). Expresión corporal. Técnica y expresión del movimiento(3ª ed.). Barcelona: Editorial Praxis.

 

B. INTERPRETACIÓN

Establecendo puntos de partida.

A  influencia da retórica durante os séculos XVII e XVIII na escasa formación do actor europeo incidiu de maneira fundamental nunha concepción logocentrista da interpretación: o actor, respondendo a uns ou outros códigos xestuais, estaba ao servizo dun texto que debía ser, fundamentalmente, enunciado. Este peso da palabra dita aínda é perceptible hoxe non só nunha praxe escénica abondo espallada senón na propia concepción que o público, en xeral, ten da arte do actor. Atrapado no texto, o corpo e o ánimo do intérprete padecen os límites que a palabra literaria impón, e por esta razón o actor debe recoñecer cales son as ferramentas básicas coas que conta para construír un personaxe. Así, a súa materialidade (corpo e voz, e necesariamente nesta orde) deben constituírse en punto de partida básico. E comprender o valor estético desa materialidade resulta unha necesidade principal. Por esa razón, non é obxectivo deste curso establecer un xeito de estar en escena, presentar unha única maneira (estética) de entender a interpretación teatral. Ao contrario, é a principal intención abrir as portas a un mundo amplo onde os traballos poidan ser construídos e exhibidos desde diferentes ángulos, recoñecendo que o punto de partida sempre é o mesmo: as incertezas e medos, as alegrías e ánimos, as emocións e o alento que se conteñen nun recipiente de carne e óso que a natureza lle outorgou a cada actriz e a cada actor, e que estes deben de coñecer para despois situalo en escena desde una perspectiva estética definida.

O rigor, a disciplina e a ética deste traballo conforman un xeito de entender a arte dramática que, en definitiva, vai modelar a creación que imos compartir co público. Non se trata de ser actor, senón de como ser actor. E nese como entran en xogo valores éticos e estéticos.

 

Bibliografía básica

Brook, P.  (1994). La puerta abierta. Reflexiones sobre la actuación y el teatro. Barcelona: Alba Editorial.

Féral, Josette (2001) Os camiños do actor. Vigo: Editorial Galaxia.

Knébel, Maria O.  (1991). Poética de la pedagogía teatral. México DF: Siglo XXI

 

C. CANTO EN ESCENA

A Música é unha parte indivisible do teatro e o canto é unha das ferramentas básicas da arte escénica. Un dos maiores erros do teatro actual é pensar que a Música é un recurso “parateatral”, un luxo prescindible, e que se hai unha porcentaxe moi alta de música a obra xa non é unha obra de teatro senón un “musical”. Esta absurda e “moderna” forma de pensar (ou de non pensar) condiciona enormemente as intervencións musicais nas propostas escénicas actuais. No curso aproximarémonos de forma práctica a diferentes formas de entender o canto dentro da acción escénica. Durante a maior parte da historia do teatro occidental a música estaba ao nivel da palabra falada, do xesto, da luz, do vestiario, da escenografía, do espazo sonoro e da mirada, do ouvido e da respiración do público. Os actores e actrices dominaban a arte do canto e tocaban instrumentos; a música era parte da súa bagaxe e das súas prestacións. No curso achegarémonos a diferentes momentos da historia do teatro, con exemplos escollidos que irán dende os romances e cantos tradicionais ata Valle Inclán, pasando pola Commedia dell’Arte, Juan del Encina, Gil Vicente e o teatro barroco ibérico… as portas quedarán abertas a outros ámbitos un pouco máis afastados no tempo e no espazo. Unha vista de paxaro ou máis ben de abella que contribuirá a recuperar o lugar do canto e da música na obra teatral. A principal finalidade é reflexionar e sentir no propio corpo e na propia voz as posibilidades expresivas e comunicativas que a Música sempre (ou máis ben case sempre) tivo no teatro.

Traballaranse técnicas básicas de canto sempre tendo como referencia que cada actriz e actor ten a súa voz: a súa voz falada é única e irrepetible. Así, a súa voz cantada é tamén única e irrepetible. Teremos un referente principal e permanente: a “continuidade”. O actor e a actriz non deixan de seren actores e actrices cando cantan. O xesto, a mirada, os movementos, a forma de camiñar, a forma de pronunciar, a forma de dicir as palabra, a conexión cos conceptos, a súa personalidade (ou a da súa personaxe) seguen a ser os mesmos antes, durante e despois de cantar en escena. Así quizá o público nin sequera percibirá que hai Música no Teatro.